powrót

menu

Wprowadzenie

„Co widać. Polska sztuka dzisiaj” to pierwsza od ponad dekady tak obszerna prezentacja aktualnej sztuki polskiej, zbudowana wokół istotnych prac, postaw oraz tematów podejmowanych przez artystów wizualnych w ostatnich latach.

Celowo sięgamy po konserwatywny format salonu artystycznego, przesuwając punkt ciężkości z eksperymentów wystawienniczych na same dzieła sztuki. Jest to jednak dość osobliwy salon: krytyczny, emancypacyjny, psychodeliczny, nieraz brutalny i perwersyjny, gęsty, wieloznaczny. 

Wystawa jest pomyślana jako przewodnik ułatwiający poruszanie się po terytorium aktualnych zjawisk artystycznych, stworzyliśmy go z myślą o szerokim kręgu odbiorców zainteresowanych współczesną kulturą. Dotyczy konkretnego czasu i miejsca i pojawia się w specyficznym momencie: w kilka lat po ustabilizowaniu się pozycji polskiej sztuki na arenie międzynarodowej, a zarazem w czasie widocznego sprofesjonalizowania się (a także zradykalizowania) polskich instytucji sztuki. Obecna sytuacja wydaje się być spełnieniem marzeń poprzednich pokoleń artystów, dla których obecność w polu sztuki wiązała się często z walką o kształt instytucji i o pozycję artysty w społeczeństwie. Sytuacja ta nie rozwiązuje jednak wszystkich problemów; paradoksalnie, prowadzi do powstania nowych napięć na linii instytucja-artysta i artysta-publiczność. Na przykład młode pokolenie artystów wchodzi w świat sztuki już bardzo zdefiniowany, sprofesjonalizowany, z wyraźnie ustanowionymi hierarchiami i precyzyjnymi zasadami funkcjonowania. Powoduje to zupełnie inne decyzje i pozycje względem tego świata. Skrajnie różne od tych jakie zajmowali poprzednicy decydując się zostać artystami w trudniejszych warunkach.

Wystawa koncentruje się na tym, jak artyści definiują swoją rolę społeczną, jak określają swoje powinności wobec widza oraz negocjują relacje z instytucjami. „Co widać. Polska sztuka dzisiaj” to przegląd sposobów widzenia i postrzegania, pożądania, bycia razem i bycia samemu, rozumienia rzeczywistości, relacji do przeszłości i przyszłości. Wystawa dotyczy zarówno przestrzeni prywatnej artystów, budowania relacji z obiektami codziennego użytku czy architekturą, jak i – wciąż niepoddanego – terytorium zmiany społecznej, prób modyfikacji świata za pomocą narzędzi sztuki.

Wystawa „Co widać. Polska sztuka dzisiaj” pokazuje to, co aktualne na polskiej scenie artystycznej, grupując prace i zjawiska artystyczne w szereg narracji. Jednym z wyraźnie rysujących się wątków jest wyczerpanie strategii awangardowych oraz poszukiwanie inspiracji w obszarach, które mogłyby uchodzić wcześniej za „skompromitowane”, na przykład w sztuce nieprofesjonalnej, w rzemiośle, w akademizmie. Nowych sprzymierzeńców zyskuje sztuka „mieszczańska”, współczesna plastyka czy też sztuka tworzona poza miastem (nowoczesny folklor), powstająca wbrew głoszonym niedawno opiniom, że sztuka współczesna to zjawisko wyłącznie miejskie. Pokazujemy współczesne odsłony sztuki krytycznej, feministycznej i nowomedialnej.

Podczas wystawy pawilon Emilia spoglądać będzie na miasto poprzez wielkie, szeroko otwarte oczy, ulegając specyficznej antropomorfizacji (malarstwo na szkle Pauliny Ołowskiej wzorowane na plakacie Jerzego Koleckiego). Wystawa koncentruje się nie tylko na tym, co widać, ale i jak widać oraz co poprzez sztukę staje się widzialne.

Pełna wersja tekstu kuratorskiego do pobrania w pliku PDF.

Kuratorzy
Sebastian Cichocki, Łukasz Ronduda

Współpraca
Bogna Olszewska

Konsultacja merytoryczna
Fatima Hellberg

Produkcja artystyczna
Katarzyna Karwańska, Łukasz Mojsak

Realizacja wystawy
Michał Ziętek i zespół: Piotr Frysztak, Szymon Ignatowicz, Paweł Sobczyk, Marcin Szubiak, Jakub Antosz, Marek Franczak, Zbigniew Kolasa, Paweł Nowożycki, Michał Dominik, Jan Spytkowski, Karol Kaczorowski

Architektura wystawy
Projekt Praga (Marcin Garbacki i Karolina Tunajek), współpraca: Joanna Biedna

Opieka konserwatorska
Agnieszka Wielocha 

Program edukacyjny
Marta Skowrońska 

Identyfikacja wizualna
Ludovic Balland 

Projekty graficzne
Emilia Obrzut 

Strona internetowa
Huncwot, współpraca: Marta Górnicka, Bartosz Stawiarski

Teksty
Sebastian Cichocki, Łukasz Ronduda i zespół: Marcel Andino Velez, Marta Dziewańska, Bogna Olszewska, Ewa Tatar, Krzysztof Wójcik 

Redakcja tekstów, korekty
Łukasz Wojtysko, Iga Fijałkowska 

Tłumaczenia
Anda MacBride, Ewa Kanigowska-Gedroyc, Aleksandra Sobczak